A leeg A
home > projecten > de boodschappenmand
De boodschappenmand is leeg - kerken luiden de noodklok

De Bood-
schappen-
mand

Interview "Ik vind mijzelf een bevoorrecht mens"

Akke, 56 jaar, vertelt eerst iets over haar thuissituatie. Op 23-jarige leeftijd is zij ernstig mishandeld en daardoor gehandicapt geraakt. Haar ene arm belemmert haar in heel veel dingen. Dat zij gehandicapt is, is niet zichtbaar en wordt door mensen uit haar omgeving vaak te laag ingeschat. Vergeten wordt dat je bij veel handelingen gewoon twee armen nodig hebt. Met de kinderen en thuiszorg redt ze zich aardig.
Nadat ze gehandicapt raakte is ze eerst blijven werken. Maar bepaalde dingen gingen gewoon niet meer. Dossiers liet ze uit haar handen vallen. Ze merkte ook dat collega’s steeds minder collegiaal reageerden. Hierdoor raakte zij op 29-jarige leeftijd arbeidsongeschikt. Akke trouwde en kreeg drie kinderen. Haar 16-jarige zoon is nog thuis. Tien jaar geleden is ze gescheiden.

Armoedeval

Hoewel zij niet is aangewezen op een bijstandsuitkering, heeft zij wel met de armoedeval te
maken. Haar inkomen bestaat uit een invaliditeitspensioen plus WAO. Zij is het gewend om rond te komen van een minimaal inkomen. Tot nu toe is het haar gelukt om niet in de schulden terecht te komen. Het grootste probleem is wel het feit, dat de lasten steeds zwaarder worden en het inkomen niet meegroeit. Als voorbeeld noemt zij de energienota. Volgens de normen van het Nibud zou zij zich met  € 90,- per maand moeten kunnen redden. Maar dit is lang niet het geval.
“Ik ben voortdurend bezig geweest om te bezuinigen. De kachel komt niet boven de 20 graden en in de slaapkamers, boven stook ik al helemaal niet. Overal heb ik spaarlampen. Bezuinigen helpt naar mijn gevoel niet, want dan gaan de kosten weer omhoog en ben je nog net zover. Het is ook absurd hoeveel belasting er geheven wordt over de energie. Ik heb het uitgerekend: er wordt 32% aan belasting geïnd. Een mooie melkkoe voor de overheid. Er zijn meer kostenposten te noemen. Zo zijn de ziektekosten enorm gestegen. Behalve dat de premie hoog is, worden veel medicijnen gewoon niet meer vergoed. Ik ben blij dat mijn zoon nu niet meer naar de orthodontist moet, dat scheelt weer in de portemonnee."

Inkomen hetzelfde, lasten stijgen

"Mijn grootste probleem is het feit dat de lasten almaar stijgen en het inkomen hetzelfde blijft.
Mijn broer zegt dan wel dat ik moet gaan sparen, maar waarvan? Vroeger was ik inderdaad een echte spaarder. Ik was daar goed in. Nu heb ik alles moeten opmaken om bijvoorbeeld in aanmerking te kunnen komen voor huursubsidie. En nu moet ik gewoon mijn hoofd boven water zien te houden. Daarom vraag ik bijzondere bijstand aan. Zo kent onze gemeente een reductieregeling. Dat is dan voor een abonnement op een krant of internet, ook voor een lidmaatschap bij een sportvereniging. Voor mijn zoon krijg ik het dubbele (€ 176,-) totdat hij 18 jaar is. Dan houdt het op. Het is een leuke geste van de gemeente, maar ze moeten daar toch door hebben dat je met € 7,- per maand niet zo veel kunt doen, al is elke euro wel een euro natuurlijk en voor € 176,- per jaar kan ik de sport van mijn zoon en wat daarbij hoort net betalen. Als mijn zoon het huis uitgaat vervalt dit en ook de kinderbijslag. Dat komt neer op een vermindering van inkomsten van € 104,- per maand. De vaste kosten blijven echter ge-lijk. Ik heb er een hard hoofd in, zeker op mijn leeftijd.
De gemeente vindt een voedselbank niet nodig. De reductieregeling is volgens de gemeente toereikend. Maar de nood is groot en intussen worden er ook in onze gemeente initiatieven genomen om een voedselbank op te richten. Ook de kerken zijn hierin betrokken."

Hoe kijk je naar de toekomst?

“Ik ben daar niet optimistisch over. Er zullen steeds verdergaande bezuinigingsmaatregelen komen. Daarnaast zullen de lasten blijven stijgen. Financieel gezien maak ik mij zeker zorgen."
Waar kijk je positief naar?

"Ik heb mijn kinderen een goede opvoeding kunnen geven. Zij stellen geen hoge eisen, terwijl onze samenleving heel consumptief is geworden. Alles moet maar kunnen. Het is nooit ge-noeg. Mijn kinderen hebben geleerd met weinig tevreden te kunnen zijn. Bij ons wordt niet alles weggegooid en zomaar vervangen. Je kunt dingen vaak ook zelf repareren. Dat doe ik zelf ook, ik ben ongelooflijk handig, voor zover mijn handicap dit toelaat tenminste. Anders krijg ik hulp van anderen. Nu heb ik dat thuis ook geleerd, want ik wilde hetzelfde kunnen als mijn broers. Kijk maar naar mijn meubels. Het ziet er allemaal keurig netjes uit, al is het al 40 jaar oud. Ook heb ik er geen zin in om aan iedere hype mee te doen. De kinderen zijn goed terechtgekomen, ondanks dat opvoeden in onze tijd niet meevalt. Als ouder moet je goed met hen in gesprek blijven. De jeugd staat aan veel meer verleidingen bloot dan wij vroeger.
Ze zien van alles op televisie en internet. Ze komen in aanraking met jongeren die veel drinken en drugs gebruiken. Mijn zoon kwam een keer thuis en vertelde dat hij eigenlijk wel een keer drugs moest proberen. 'Anders ben je geen vent!' Ik heb toen gezegd: 'Je bent een hele vent als je het niet doet.' Voor mij is het belangrijkste altijd geweest om met de kinderen te praten, te luisteren naar wat hen bezig houdt. Ik vind mij zelf een bevoorrecht mens. Behalve voor mijn kinderen kan ik ook voor anderen nog iets betekenen. Ik zit in de cliëntenraad en kan stukken kritisch lezen en er ook op reageren. In onze samenleving zijn ook veel mensen die dat gewoon niet kunnen. Mensen die sociaal zwak zijn en daardoor verkeerde beslissingen nemen. Voor mij is het financieel moeilijk, maar deze mensen komen er echt niet uit."

Veel krom in onze samenleving

Toen een aantal jaren geleden de heffingskorting verviel hebben veel mensen hun belasting bijvoorbeeld terug moeten betalen, omdat de ziektekosten niet meer aftrekbaar zijn. Zij hebben dat nooit zien aankomen en het liep enorm in de papieren. Met een uitkering zie je dan geen mogelijkheden, je loopt vast en komt in de schulden. In onze samenleving is veel krom gegroeid. De bonussencultuur, de rijken die steeds rijker worden en nooit genoeg schijnen te hebben.
Als mijn zoon 18 wordt moet hij het huis uit, want dan wordt hij voordeurdeler. Als hij bij mij blijft wonen raak ik mijn huursubsidie kwijt omdat hij dan inkomsten heeft uit de studiefinanciering. Maar dat geld heeft hij dan zelf hard nodig. Hij gaat straks, omdat het financieel noodzakelijk is, elders wonen. Maar het voelt niet goed, het is krom dat het in onze samenleving zo moet. Dit jaar gaat hij naar het HBO. We hebben de boeken allemaal tweedehands gekocht via marktplaats. Dus in plaats van  € 1100,- waren we  € 300,- kwijt. Creatief en vindingrijk wordt je wel. Maar dat houdt een keer op. Zuiniger dan zuinig kan niet! Het is een hele zorg om niet in de schulden te komen. En wie daar in terecht komt, komt er niet meer uit, zeker niet als je gehandicapt bent en geen baan in het vooruitzicht hebt."

Klik hier om het huishoudboekje van Akke in te zien.

  • Klik hier om meer te lezen over 'De Boodschappenmand'.
  • Klik hier om de uitgave te downloaden (1,5 MB).
  • Klik hier om het omslag van de publicatie in hoge resolutie te downloaden (7 MB).

Naar de top van de pagina

Naar overzichtspagina projecten

 

Gids Betaalbare Vakanties 2010
Gids Betaalbare Vakanties 2011