A leeg A
home > boodschap verkiezingen

Boodschap aan partijen voor verkiezingen

De werkgroep Arme Kant van Nederland/EVA heeft de commissies die de verkiezingsprogramma's voor de Tweede Kamerverkiezingen van september 2012 schrijven een vijftal aanbevelingen gestuurd.

EénGeld niet halen bij de zwaksten

Een heel belangrijk punt van de Arme Kant van Nederland/EVA is om bij keuzes voor de sociaal-economische macropolitiek nu eens te breken met de beleidstendens om het geld te gaan halen bij de zwaktsten, de zieken, de uitgeslotenen van de arbeidsmarkt en de ouderen. Er zit veel geld bij de rijksten, de vermogenden, de bedrijven, de banken en de verzekeringen. Bezuinigen hoeft niet gekoppeld te worden aan het vergroten van de armoede, zoals nu gebeurt.

TweeSamenleven niet afstraffen

Een tweede uitgangspunt is om te stoppen met de tendens om de relaties tussen mensen af te straffen als ze genoodzaakt zijn een beroep te doen op een herverdelingsinkomen. In de sociaal-economische uitgangspunten staat dat iedereen voor zichzelf moet kunnen zorgen door middel van deelname aan betaald werk en zo met een eigen inkomen. Maar zodra een huishouden afhankelijk wordt van een herverdelingsinkomen gaan we letten op de samenlevingsvormen en vervolgens daaraan gekoppeld bezuinigen. Gelukkig is het idee van de huishoudinkomenstoets van tafel en hopelijk blijft dat zo. Het is belangrijk om te stoppen met deze ideeën. Dan wordt ook het samenleven van mensen eenvoudiger.

DrieRegelgeving drastisch verminderen

Een derde uitgangspunt is te drastisch te minderen met al die regels, formulieren en controle op de uitvoering van de sociale zekerheid. Er zijn teveel aanvullende regelingen met elk een eigen keurmerk - want veronderstel eens dat mensen er oneigenlijk gebruik van gaan maken. Verhoog het minimum, dan is er een flinke vereenvoudiging bij de aanvullende voorzieningen mogelijk.

VierToeslagen verbeteren

Een vierde uitgangspunt heeft te maken met de toeslagen. De filosofie erachter is om de lagere inkomens een compensatie te geven in de prijsverhogingen, o.a. van wonen, zorg en vervoer. De praktijk is dat mensen eerst geld toegestopt krijgen en twee jaar later een verrekening plaatsvindt met het feitelijke inkomen van dat jaar. Dat leidt er nog al eens toe dat er dan ineens forse terugbetalingen gedaan moeten worden. Waar mensen een laag inkomen hebben is dit het begin van schuldproblematiek. Het is waarschijnlijk eenvoudiger om de toeslag direct te doen toekomen aan de instantie, die het geld moet hebben: de verhuurder, de zorgverzekeraar.
Er zou nog eens goed nagedacht moeten worden over een andere en eenvoudiger systematiek. Daarbij moet ook de mogelijkheid van het hanteren van inkomensafhankelijke premies en eigen bijdragen opnieuw betrokken worden, i.p.v. gelijke bedragen en reparatie achteraf.

VijfWerkgelegenheids-plannen voor de onderkant

Een vijfde uitgangspunt heeft te maken met de werkgelegenheidsplannen van de overheid: waar zijn die? Met name voor mensen met een lagere opleiding, die de ambitie hebben om gewoon mee te doen. Het valt op dat er wel veel aan gesubsidieerde werkgelegenheid wordt afgebroken (denk aan de plannen rond de sociale werkplaatsen), maar geen beleid aan te wijzen is dat banen gaat scheppen. En dan niet hoogwaardige kennisbanen voor een klein elitesegment van de arbeidsmarkt, maar normale productiebanen voor de massa van de arbeidsmarkt. Zodat mensen op of rond het wettelijk minimumloon ook werk kunnen vinden.
Het streven naar plekken in het reguliere bedrijfsleven voor mensen met gezondheidsproblemen en/of een lagere productiviteit is op zich een goede zaak. Maar dan wel met een volwaardig loon, pensioenopbouw en andere arbeidsvoorwaarden (looncompensatie in plaats van loondispensatie). En als men op die manier niet aan de bak komt, een volwaardige uitkering.

naar boven

 

Armoede is onrecht